هرگاه گلومرونفریت حاد ۲-۱ سال بهبود نیافت ضایعات ادامه پیدا کرده و به گلومرونفریت مزمن تبدیل شده که علائم خاصی ندارد و فقط به وسیلهٔ بررسی‌های آزمایشگاهی قابل تشخیص است یا پیشرفت علائمی مانند پروتثینوری،‌ هماتوری، هایپرتانسیون و تغییرات عروقی در شبکیه چشم بروز می‌کند کلیه‌ها قادر به تغلیظ ادرار نبوده و تکرر ادرار و فاکتوری وجود دارد چگالی ادرار کاهش پیدا می‌کند در مراحل پیشرفته، بیماری توأم با ادم وسیع و پروتثینوری شدید می‌باشد گاهی هیپوپروتثینما و کم‌خونی اتفاق می‌افتد و علائم نارسایی کلیوی بالآخره ظهور می‌کند.